دسته‌ها
سینما تی وی

تلویزیون ایران جایی برای ندیدن!

serfan

 مثال هایی برای این که نشون بده سیمای ایران برعکس اسمش جاییه برای ندیدن! این مطلب رو بهار ۸۷ نوشته بودم تو نشریه «ایرانی» دانشگاه اصفهان. بعضی جاهاش یه کم تنده و مربوط می‌شه به شرایط فکری اون زمان من. شاید بعضی جمله‌هاش هم تاریخ مصرف گذشته باشه، به هرحال مال ۷ سال پیشه!

* ۳-۲ سال پیش فیلم سینمایی «من ترانه ۱۵ سال دارم» دقیقاً همزمان با بازی فوق العاده حساس «ایران-ژاپن» از بازی‌های مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ پخش شد. چرا؟ برای این که مردم این فیلم را نبینند.

* تو ایام عید تعداد برنامه‌های عامه پسند به طرز چشم‌گیری افزایش پیدا می‌کنه. فیلم‌های سینمایی خارجی، ایرانی، چند سریال ویژه نوروز، جُنگ های مختلف و… این‌ها به خاطر اینه که مردم تو این ایام یا تو سفرند و اصلاً دسترسی به تلویزیون ندارند، یا خونه اقوام و دوستان اند که تو اون شلوغی کسی حوصله‌ی دیدن تلویزیون نداره. مشابه فیلم ها و برنامه هایی که تو نوروز پخش می شه، به سختی تو ایام دیگه‌ی سال می شه پیدا کرد. پس این ها اولاً برای اینه که دردهن مردم بسته بمونه و از طرفی با تنوع بیش از حد در زمان غیر مناسب، باعث بشه اونا این برنامه‌ها رو نبینند!

* طنز شب‌های برره که با انتقادهای فراوان خواص! روبه رو شد؛ از ساعت ۹ شب به ساعت ۷:۴۵ شب منتقل شد. این اقدامی بود از طرف صداوسیما برای این که مردمِ کمتری این سریال را ببینند.

 * سانسورهای سلیقه ای و بعضاً مزخرف صداوسیما که تو بعضی موارد حتی دیالوگ‌ها رو تغییر می‌ده، -چه تو فیلم های خارجی و چه ایرانی- همه برای اینه که مردم نبینند. جالب اینه که تو فیلم های ایرانی وقتی چهره‌ی بسته (کلوزآپ) هنرپیشه‌ی زن ایرانی نشون داده می شه رنگ صحنه کم می شه!

 * چند سالیه که تله فیلم های ۹۰ دقیقه ای تلویزیونی، با پررویی تمام به اسم فیلم سینمایی به خورد مردم داده می شه. آخه یکی نیست بگه این فیلم ها رو کدوم سینما نشون داده که می گید سینمایی؟ فیلمی که با دوربین ویدئویی و با کیفیت پایین از نظر فیلمنامه، بازی و کارگردانی ساخته می‌شه رو با چه جرئتی به جای فیلم سینمایی جا می زنید؟ ساخت و پخش این فیلم های تلویزیونی ۹۰ دقیقه ای برای اینه که مردم، فیلم های سینمایی واقعی که سالانه ۷۰-۶۰ تا از اون‌ها ساخته و اکران می‌شه را طلب نکنند و به همین ها، مشغول باشند. پس مردم نباید فیلم سینمایی ببینند.

ضمن اینکه خود این‌کار یه جور تبلیغ کلاهبرداری هم هست. وقتی فیلم تلویزیونی را به اسم سینمایی جا می‌زنیم یا مثلا فوتبال های باشگاه های اروپا رو بدون خرید حق پخش تلویزیونی و با گذاشتن آرم های بی ربط روی تصاویر به اسم خودمون می‌زنیم؛ این یعنی مردم شما هم راحت ازین کارها بکنید! مثلا کی به کیه؟! تو معامله و خرید و فروش به‌جای این‌که به خریدار بگی جنسه, بی کیفیته؛ الکی ازش تعریف کن و اسم و آرم بذار روش یا وقتی جنسی رو تو همین کارگاه پشت کوچه تولید می کنی مارک یه شرکت خارجی معروف رو روش بزن. طوری نیس که!

 * سریال ساعت شنی، که در نوع خودش جالب توجه بود و سریالی بود که خط قرمزها رو جابه جا کرده بود، در هفته سه نوبت نمایش داده می شد. بعد از چند قسمت، زمان پخشش قروقاطی شد و دل‌بخواهی هر وقت عشق‌شون می کشید، پخش می کردند. آخر سر هم هفته ای یه بار پخش شد و درنهایت سروتهش هم اومد و با بریدن و سانسور، سریع جمعش کردند. این همه کار برای این بود که مردم، این سریال را نبینند. جالب این‌جا بود که عده ای از مردم از پخش ۳ روز در هفته این سریال، استقبال کردند و از شبکه‌ی یک خواستند همه سریال هاش رو به این شیوه پخش کنه! ولی این بندگان خدا متوجه نشدند که این کارها برای اینه که زود سریال، جمع بشه و سروصدا ایجاد نکنه. هر چند که با همه‌ی این کارها، پخش این سریال بیش‌ترین بازتاب رو در مطبوعات و سایت‌ها داشت.

* برنامه های ترکیبی و باارزش «مردم ایران سلام» و «دوقدم مانده به صبح» به ترتیب در اول صبح و آخر شب پخش می‌شن. مردم ایران سلام با کلیپ های متنوع و شاد و مهمان های خاص و اجرای نسبتاً بی پروای شهیدی فر از برنامه هاییه که اصلاً تو ساعات پربیننده شب (۸ تا ۱۰) قابل پخش نیست. یکی از دلایلی که این برنامه ۲ سال دوام آورد، همین پخش بامدادی این برنامه بود. همین طور دوقدم مانده به صبح و مهمان های ویژه‌ی اون که توهیچ برنامه‌ی تلویزیونی دیگه از اون‌ها دعوت نمی شه. مثل تهمینه میلانی، پانته آ بهرام، نیکی کریمی، هما روستا، خسرو شکیبایی و… البته کاملاً مشهود بود وقتی بعضی از ستاره های زن سینما، با چهره سینمایی و نه تلویزیونی تو این برنامه حاضر می شدند، بعد از چند دقیقه گویا دستور می‌رسید تصویر نزدیک (کلوزآپ) فلانی مثلاً نیکی کریمی رو نشون ندید. از اون به بعد تصویر نزدیکِ صورت مهمان برنامه رو نمی دیدیم. ولی به هر حال همینش هم تو تلویزیون ایران غنیمته. حتی حضور خود فریدون جیرانی به عنوان کارشناس- مجری در این برنامه سوال برانگیزه. در مجموع اگه این برنامه به جای شبکه چهار، از شبکه سه و ۲ ساعت زودتر پخش می‌شد، خیلی زود باید غزل خداحافظی رو می خوند.

 * بعضی برنامه هایی تو شبکه های استانی پخش می شه که اصلاً مشابهش رو هم تو شبکه های سراسری نمی بینیم. نمونه اش برنامه «شب شیشه ای» شبکه تهران و «زنده رود» شبکه اصفهان (هر دو با اجرای رشیدپور) به خصوص برنامه شب شیشه ای که اون طور که من آمارها رو دیدم ۸۰ درصد تو تهران بیننده داشت. فرض کنید محمدرضا گلزار بیاد شبکه سه. حتماً تو ایران زلزه ۱۰ ریشتری میاد!

 * حتماً دقت کردید که تو تلویزیون ایران، صدای ساز رو می شنویم ولی هیچ وقت خود ساز دیده نمی شه. چرا نباید مردم، نوازنده رو همزمان با سازش ببینند؟ یه بار یادمه خدابیامرز ناصرعبداللهی تو یه برنامه‌ی زنده گیتار می‌زد؛ ولی فقط صورت اون دیده می شد و اصلاً خود ساز نشون داده نمی شد. فقط بعضی وقت ها تصویر بسیار دور از اون به نمایش در می‌اومد. البته بعضی از کارگردان های باهوش، دسته ی ساز رو تو تصویر میارن. مثل کمال تبریزی که تو سریال  «شهریار» به کرّات، شهریار رو در حال سه تار زدن نشون داد. البته فقط دسته ساز تو تصویر بود.

* از همه این حرف ها که بگذریم اگه من هم جای ضرغامی و معاونش و مدیرشبکه های تلویزیون بودم، همین کارها رو می کردم. تلویزیون قابلیت های زیادی داره مثلا حتی ثابت کرده که می تونه رقص زن رو هم تو کنفرانس برلین نشون بده!! ولی بالآخره سری رو که درد نمی کنه دستمال نمی بندند. آخه برای چی «ساعت شنی» پخش کنم که فرداش ملت زنگ و ایمیل و sms و … برام بفرستن و برام خط و نشون بکشن. برای چی «کوله پشتی» بسازم که هر چی مسئوله تو این مملکت زنگ بزنه و تهدید کنه! چرا رنگ تصویر رو کم نکنم وقتی صورت هنرپیشه زن میاد تو کادر، زمانی که می دونم جوان ما تو فلان شهر، با دیدن این زنه، یه جوریش می شه! چرا تصویر ساز رو نشون بدم، وقتی که می‌دونم بعد از پخشش باید جواب اعتراضات بعضی ها را بدم. چرا فیلم های سینمایی ایرانی رو تو تلویزیون نشون بدم، وقتی که می دونم از فرداش جوونا تیپ و قیافه شون رو شکل هنرپیشه های فیلم می کنند و همه ادعای کلاس داشتن می کنند و دخترو پسرا دست تو دست هم خیابون ها رو گز می کنند.

آقایان! خانم ها! بینندگان عزیز و ارجمند! ندیدن برای شما خیلی بهتره. والسلام!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوزده + سیزده =